Η ελιά είναι ίσως η πιο εμβληματική ελληνική καλλιέργεια και ταυτόχρονα ένας από τους πιο κρίσιμους κλάδους του πρωτογενούς τομέα. Δεν αφορά μόνο το χωράφι, αλλά ολόκληρη αλυσίδα αξίας, από τη συγκομιδή μέχρι την τυποποίηση και την εξαγωγή. Σύμφωνα με τα οριστικά στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το 2022, η παραγωγή ελαιοκάρπου έφτασε τους 3.208,9 χιλιάδες τόνους και η παραγωγή ελαιολάδου τους 248,3 χιλιάδες τόνους, επιβεβαιώνοντας τη βαρύτητα του κλάδου για την ελληνική οικονομία.
Η ευρωπαϊκή αγορά δείχνει ότι η εικόνα παραμένει δυναμική αλλά απαιτητική. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκτιμά ότι η παραγωγή ελαιολάδου στην ΕΕ το 2025/26 θα κινηθεί 12% πάνω από τον πενταετή μέσο όρο, ενώ για τις επιτραπέζιες ελιές η ελληνική παραγωγή αναμένεται επίσης ενισχυμένη σε σχέση με τα συνηθισμένα επίπεδα. Την ίδια ώρα, οι τιμές μπορεί να παραμένουν σε αξιόλογα επίπεδα, όμως η διεθνής αγορά γίνεται όλο και πιο ανταγωνιστική και δεν συγχωρεί την αστάθεια, την ελλιπή τυποποίηση ή τη διάθεση προϊόντος χωρίς επώνυμη ταυτότητα.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η μεγάλη ελληνική πρόκληση. Η χώρα διαθέτει προϊόν με αναγνώριση, ποιότητα και ιστορικό βάθος. Εκεί που υστερεί συχνά είναι στο πόσο από την τελική αξία του προϊόντος παραμένει στην ίδια την παραγωγή. Η ελιά και το ελαιόλαδο δεν χρειάζονται μόνο καλές χρονιές. Χρειάζονται καλύτερη οργάνωση, ισχυρότερη εμπορική παρουσία και μεγαλύτερη επιμονή στην ποιότητα, ώστε το ελληνικό πλεονέκτημα να μετατρέπεται σε πραγματικό αγροτικό εισόδημα.
Δημοσίευση σχολίου