Ο πρωτογενής τομέας στην Ελλάδα μπαίνει σε μια περίοδο όπου το βασικό ερώτημα δεν είναι μόνο τι θα παραχθεί, αλλά και με ποιο νερό θα παραχθεί. Η πίεση στους υδάτινους πόρους είναι πλέον διαρκής και το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τις ξηρές χρονιές. Αφορά το ίδιο το μοντέλο παραγωγής. Στην Ελλάδα, η γεωργία αντιπροσώπευε το 82% των συνολικών απολήψεων γλυκού νερού την περίοδο 2011-2018, ποσοστό που ήταν το υψηλότερο μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ, ενώ περίπου το 40% της αρδευτικής ζήτησης καλυπτόταν από υπόγεια ύδατα.
Αυτό σημαίνει ότι η ανθεκτικότητα της γεωργίας εξαρτάται πλέον άμεσα από το αν υπάρχουν επαρκή δίκτυα, σωστή διαχείριση και λιγότερες απώλειες. Σε πολλές περιοχές της χώρας, η συζήτηση δεν γίνεται πια μόνο για καλύτερες τιμές ή ενισχύσεις, αλλά για το αν θα υπάρχει επαρκές και ποιοτικό νερό στο χωράφι όταν έρθει η κρίσιμη στιγμή της καλλιέργειας. Η εικόνα αυτή εντείνεται από τις πιέσεις της κλιματικής μεταβολής και από παλιές υποδομές που συχνά δεν ανταποκρίνονται στις σημερινές ανάγκες.
Ο Έλληνας αγρότης βρίσκεται έτσι μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα. Η παραγωγή δεν θα κριθεί μόνο από το χωράφι και την εργασία, αλλά και από το αν η χώρα θα μπορέσει να οργανώσει πιο αποτελεσματικά την άρδευση, να περιορίσει τις απώλειες και να στηρίξει καλλιέργειες που χρειάζονται αντοχή και σωστό σχεδιασμό. Το νερό δεν είναι πια απλώς ένας συντελεστής παραγωγής. Είναι ο παράγοντας που θα καθορίσει ποια αγροτική Ελλάδα θα αντέξει τα επόμενα χρόνια.
Δημοσίευση σχολίου